فرزندان كميجان , KOMIJAN BOYs

صنايع دستی کميجان

۱۳۸۳/۱/٢٥

 

هنرها و صنايع دستي

قاليبافي مهم ترين هنر و صنعت دستي محلي بود كه متأسفانه بمرور از بين مي رود و در حال حاضر هيچ سعي و تلاشي از سوي مردم و مسئولين براي حفظ و نگهداري اين هنر و صنعت مردمي نمي شود .

قاليبافي كه يك هنر زنانه و دخترانه تلقي مي شد تازماني كه مردم از اعزام دخترانشان به مدرسه و  تحصيل جلوگيري ميكردند ، شكوفا بود ولي از زمانيكه دختران براي درس خواندن به مدرسه رفتند ، بطور كلي قاليبافي از رواج افتاد و اين هنر سودآور در حال خاموشي و فراموشي است .

من شخصاً فكر مي كنم كه ايكاش در مدارس دخترانة مناطقي مثل كميجان به جاي تدريس درس كاردستي آنان را در جهت يادگيري هنر باستاني قاليبافي تشويق ميكردند و بگونه اي رفتار ميكردند كه دختران از اينكار خوب و پردرآمد فراري نمي شدند .

وسايل قاليبافي عبارت بود از : داربار ، سردار ، زيردار ، كوجه ، آقاج ، خورره (گوه ) ، تاراخ ( شانه ) ، قيچي ، چاقو ، شانة ريز .

در آدرس زير شكل يك كارگاه خانگي قاليبافي كميجان را مي بينيد :

http://community.webshots.com/photo/88711934/88715026FjwgIl

                                                                

متأسفانه كم كم اين باور در ذهن و فكر مردم توسعه پيدا كرد كه دختري كه درس ميخواند ديگر نبايد قاليبافي كند و همان باعث شد كه خانواده هاي كميجاني بخش عمده اي از درآمد اقتصادي خود را از دست دادند و بچه هايشان نيز از آموختن يك هنر محروم شدند .

شكل لوازم و ادوات قاليبافي را نيز ملاحظه نماييد ، تا جوانها يادشان نرود كه مادرانشان چگونه كار ميكردند .

اين لوازم را عموماً از بازار همدان كه خريدار اصلي قالي هاي بافت كميجان و برچلو بود ، مي خريدند .

علاوه بر همدان قاليهاي كميجان و برچلو به بازار هاي استان كرمانشاه نيز راه داشت و بافته هاي برچلو اعم از قالي و قاليچه و پشتي در آن ناحيه معروفيت داشت

نقشه هاي قالي را فرزندان و نوادگان مرحوم ملاموسي يزدي كه نقشه كش و رسام و تعزيه خوان بود مي كشيدند و در هنر نقشه كشي استاد بودند .

در اين آدرس نقشه ها را ملاحظه كنيد :

 

 

 اندازه هاي فرش و قاليهاي بافت كميجان و نواحي تابعه شامل فرش هاي پشتي ، خرك ، ذرع نيم ، دوذرع ، كله اي و تامام فرش بود .

نوع ديگري از قالي هم بافته مي شد كه طول آن زياد بود و عرضش حدود يك متر تا نود سانت بود و به آن كناره مي گفتند .

نقش قاليها در كميجان و حوالي آن عبارت از نقوش مختلف : ماهي ( بالوخ ) ، بوته اي ، شاه عباسي ، پرده اي ، لچك ترنجي و ترنجي ، حيواني و  شكارگاهي بودند .

در رنگ آميزي خامه هاي ( پشم هاي ) مورد مصرف در قاليبافي از رنگهاي شيميايي ساخت كارخانجات باير آلمان و روناس و رنگهاي طبيعي محلي استفاده ميكردند و خامه ها را به رنگهاي الوان سرخ و زرد و قهوه اي و شكلاتي و شتري و سفيد و سبز و آبي و مشگي و ... در مي آوردند و آنها را براي خشك شدن در برابر نور آفتاب بر لبة بامها پهن ميكردند و منظرة زيبايي ايجاد مي كرد .

                                        drying ropes

 

جا دارد از شركت فرش ايران تقاضا كنيم تا با حضور در كميجان و حمايت از اين هنر مردمي و پر درآمد از فراموش شدن آن جلوگيري نموده و به اقتصاد خانواده ها نيز ياري نمايد . باور نميكنم رواج فرش ماشيني به تنهايي قادر به تعطيل كردن كارگاههاي خانگي قاليبافي منطقة كميجان شده باشد و مطمئناً بيش از مسايل مادي ، مسايل ذهني است كه باعث برچيده شدن كارگاهها و سوزاندن داربارها و زيردارها گرديد .

عكسهای بيشری درباره فرهنگ كميجان از اين آدرس ببينيد :

http://community.webshots.com/album/88711934XfTOdE

موفق باشيد  

 
  لینک مطلب

كميجان خبر

فرزندان كميجان

اوضاع و اخباركميجان

شجره و انساب كميجان

چرگزي كميجان

عاقبت به خير

درباره نويسنده

شعر كميجان

هنر كميجان

حاج رضوان

شهدای کمیجان

اخبار و مقالات زلزله

فارغ التحصيلان كميجان

زندگي جاودانه

چؤگور

مهديان

آب و هوا


لينك دوستان